بیای تو ضرر نمیکنی

دیگه قهرم با چشات ، دیگه آشتی نمیشم
دوباره مثل قدیم ، اون که داشتی نمیشم

بزار حرفی نزنم ، آخه بغضم میگیره
تا میام از تو بگم ، دلم بازم میگیره

نمی دونی دلم چقده اسیرت شده
جوون بوده از غصه پیرت شده

نمی دونی دلم چقدر میخواد بمونی
نگو که باید بری و دیرت شده

خواستی که عاشقت بشم ، من شدم ، من شدم
گل شقایقت بشم ، من شدم ، من شدم

گفتی آخه ارزشش و نداره ، نداره
عاشق صادقت بشم ، من شدم ، من شدم

خواستی که عاشقت بشم ، من شدم ، من شدم
گل شقایقت بشم من شدم ، من شدم

گفتی آخه ارزشش و نداره ، نداره
عاشق صادقت بشم من شدم ، من شدم

نمی دونی دلم چقده اسیرت شده
جوون بوده از غصه پیرت شده

نمی دونی دلم چقدر میخواد بمونی
نگو که باید بری و دیرت شده

دیگه قهرم با چشات ، دیگه آشتی نمیشم
دوباره مثل قدیم ، اونکه داشتی نمیشم

بزار حرفی نزنم ، آخه بغضم میگیره
تا میام از تو بگم ، دلم بازم میگیره

نمی دونی دلم چقده اسیرت شده
جوون بوده از غصه پیرت شده

نمی دونی دلم چقدر میخواد بمونی
نگو که باید بری و دیرت شده

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ

به آدم ها بگو مردن گناه است

بگو عاشق همیشه بی پناه است

بگو هر کس دلی دارد بمیرد

که تاوان وفا مرگ سیاه است

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگين، به ياد اون همه ترديد
به ياد آسمونی که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده اس
نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده اس
خداحافظ واسه اينکه نبندی دل به رؤيا ها
بدونی بی تو و با تو، همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

روزی انسان دستهایش را به سوی آسمان دراز کرد،

به سوی رویاهایش آنجایی که جهانی دیگر می نامید.

اما دستش برای به چنگ گرفتن آن بس کوتاه بود،

پس خواست با جهشی به نام مرگ خود را بدان ها برساند.

آری مرگ این گونه در اندیشه ی انسان ها به رقص درآمد

همیشه سر وقت دلم می گرفت

باهات حرف می زدم

آخه حرفات . . .

صدات . . .

منو آروم می کرد

ولی حالا . . .